⠀⠀DiscordDeviantArt
Welcome


"Nadat Avatar Roku overleed was de verbindende factor tussen de vier naties verdwenen. Al snel liepen de spanningen op. Vooral water en vuur, van oudsher elkaars tegenpolen, konden steeds minder van elkaar hebben. Het begon klein: Anti-water propaganda in de vuurnatie, een ban op bezoeken van vuurmeesters op de noordpool..."


Welkom op Untold Tales, een Nederlandstalige open-world RPG gebaseerd op de bekende Avatar: The Last Airbender serie. Dit forum speelt zich af in de tijd vlak voor de honderd jarige oorlog, en opent zo een mogelijkheid voor een geheel eigen plot en ontwikkeling van de wereld en diens karakters. Creëer je eigen karakter, sluit je aan bij een van de naties en ontdek deze net iets andere versie van de welbekende, nostalgische wereld van Avatar.


Important links

switch







Event


Helaas is de korte periode van rust snel tot een eind gekomen. Tijdens een 'vredes' vergadering tussen de leiders van de vier naties heeft de vuurnatie de stad Gaoling in beslag genomen. Hoe zouden het aarderijk en diens inwoners hier op reageren? De meningen over de situatie zijn verdeeld, maar over een ding is men zo goed als zeker. Betekend dit het begin van een oorlog?

Posten in Gaoling is op dit moment op eigen risico. Ook zijn er kansen op random events in topics die zich daar afspelen. Ook dient iedere bewoner binnen te zijn voor zonsondergang!

Current Goal



Reach 100 members

82 / 100


Current Contest


Op dit moment vinden er geen contests plaats. Stay tuned!

Spotlight


Character of the month
Ylva Nephelae

Word count


Word Length: 0


♡ Pain is just a consequence of love

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden

♡ Pain is just a consequence of love

Bericht van Olivia op di apr 24, 2018 11:33 pm



I know you're not far but I still can't handle all the distance, you're travelling with my heart
I hope this is a temporary feeling, 'cause it's too much to bear without you and I know sorry ain't the cure
If I cross your mind just know I'm yours, 'cause what we got is worth fighting for

De zoom van haar jurk gleed geluidloos over het ijs. Het enige dat in het gangetje te horen was, was het vrome getik van haar hakken. Zodra ze uit het halletje kwam, verlichtte de zonsondergang haar gelaat. Olivia liep over de enorme muren van de Northern Water Tribe. Het was de favoriete plek van haar en Owen. Hier was hun eerste date geweest en vaak als ze na het eten gingen wandelen, kwamen ze ook weer op dit plekje uit. Vaak rond de zonsondergang, omdat hij wist dat dit Olivia’s favoriete moment was. Als ze dan de prachtige maan zagen, voelde het zo romantisch. Bovendien voelde Olivia zich sterk met de maan. Haar prachtige witte haren gingen dan altijd een beetje glinsteren – of dat het van het maanlicht kwam, of door het feit dat het gewoon zo wit was, was nog altijd een mysterie, maar ze wist in ieder geval dat ze het prachtig vond. Zachtjes zuchtte ze toen ze bij de rand stil bleef staan. Haar lange witte haren vielen langs haar gezicht. Het leek nog maar zo kort geleden dat ze hier samen met Owen had gestaan, hoe hij haar tranen had weggeveegd nadat hij haar had verteld dat hij voor onbepaalde tijd weg moest. Hij had haar beloofd dat hij terug zou komen. Helaas was die belofte niet nagekomen.

Tranen had Olivia genoeg gelaten – het leek bijna wel of er geen tranen meer over waren om mee te huilen. Diep van binnen huilde Olivia nog, maar van buiten leek het alsof ze het een plekje had gegeven. Olivia legde haar hand op de stenen muur en volgde de zon met haar ogen, die steeds iets verder in de zee leek te zakken. Was hij aan de andere kant, in de geestenwereld, naar haar aan het kijken? Was hij over haar aan het waken? Olivia wist het niet. Urenlang had ze in de Spirit Oasis zitten bidden, hopend dat iemand haar duidelijkheid kon geven over de huidige verblijfplaats van Owen. Maar het was tevergeefs geweest. Olivia sloot haar ogen, haar lange, witte haren vielen langs haar gezicht en een diepe zucht ontsnapte uit haar mond. Hoe moest het nu toch verder?


avatar
Real name :
Marlon ♡

IC posts :
3






Character sheet
Age: 19
Occupation:
Residence:








Profiel bekijken

Waterbender

Waterbender

Terug naar boven Ga naar beneden

Re: ♡ Pain is just a consequence of love

Bericht van Fallon op do apr 26, 2018 2:09 pm





De meesten hadden misschien moeite gehad met het terugkeren na een lange poos. Correctie: na het ‘verdwijnen van de aardbodem zonder iets te laten weten’. Punt. Ja. Dat was het zo’n beetje geweest. Ergens met het idee dat het beter was voor anderen. Ergens met het idee dat het beter was voor haarzelf. Ergens met het idee dat ze de wereld in moest om zoveel mogelijk te zien. Smoesjes? ‘t Was maar hoe je het bekeek. De zojuist genoemde punten waren daadwerkelijk de redenen die zij in haar hoofd had bij het plots verlaten van de Tribe. Maar ergens diep verborgen wist de bruinharige negentienjarige óók wel dat de motivatie voortgekomen was uit pijn en jaloezie. Maar hé, dit stond voor zwakte en zwakte deed ze niet aan. Huppakee. Daarom had ze haar nagels gezet in het ‘het zien van de wereld’. Had ze ook gedaan, overigens. Haar hoofd was een stuk rijker, haar wangen een stuk gekleurder door de zon in een uithoek van de Fire Nation waar ze de laatste tijd had verbleven, en haar mentale leeftijd was met een aantal cijfers omhoog gekrikt.

Oh ja, terugkerend op de ‘de meesten hadden misschien moeite gehad met het terugkeren na een lange poos’ – ...Fallon niet. Er stond vast een emotioneel moment in petto (de gedachten aan het wederzien van zowel Olivia als haar moeder gingen al een tijd door haar hoofd en maakte haar blij, verdrietig, een combinatie van beide, iets in die trant) maar ze maakte zich niet druk over de bijbehorende heisa dat ze zich moest bewijzen of haar keuzes moest verdedigen of iets dergelijks. Het was gebeurd. Ze was weer terug.

Oh, ze was weer terug.

Terug met afgunst in haar aderen, terug met een (te) scherpe tong, terug met het idee dat ze dierbaren moest beschermen.


De weerkaatsing van de mengeling van oranje-, roze- en roodtinten op het ijs gaf de lichte delen van Fallons’ huid een warme gloed. Het was wennen. Anders. Groen had zich verruild voor zilverwit en aarde had zich verruild voor een hardere vorm van natuur. Menig mens zou dit gevoel omschrijven als ‘thuiskomen’, maar voor Fallon geldde deze verwoording niet. Of nou ja, niet helemaal. Natuurlijk was de ijzige omgeving rondom haar vertrouwd, bekend en bracht het een soort automatisme met zich mee; maar zelf koppelde ze de term ‘thuis’ eerder aan personen dan aan een plek om simpelweg te slapen. Twee personen, om precies te zijn. Twee personen waarvan er één binnen het veld van haar blauwe blik viel. Een meter of vijftien bij haar vandaan. Lang haar dat blendde met de omgeving en het zonlicht weerkaatste – een rug en postuur die ze herkende uit duizenden.
Snel overbrugde ze de afstand tussen de twee; haar hakken veroorzaakten lichtelijk getik op het harde oppervlak. Ze hield zich zo stil mogelijk, in de hoop dat Olivia haar pas in de gaten zou hebben wanneer ze zich achter haar bevond. Toen ze haar (former?) best friend bereikt had, leunde ze casual naast haar neer, haar armen steunend op het muurtje voor de twee. “See your hair still perfectly reflects the light it catches, babe.” Haar husky stem met de bekende dominante en ironische toon verbrak de stilte. Ze nam een moment de tijd om de situatie op de meid in te laten dringen, voordat ze haar armen om haar lichaam sloeg. “Please don’t hit me,” sprak ze zachtjes in Olivia’s oor, grappend. Oké, genoeg. Ze liet het voor enkele minuten stil. Fall versterkte haar grip om het meisje, koos – voor een keer – haar woorden zorgvuldig en meende ze uit de grond van haar hart: “I’m so sorry about Owen.”


avatar
Real name :
Sammy

IC posts :
2






Character sheet
Age: Nineteen
Occupation: Traveler / astronomer
Residence: Northern Water Tribe








Profiel bekijken

Waterbender

Waterbender

Terug naar boven Ga naar beneden

Re: ♡ Pain is just a consequence of love

Bericht van Olivia op di mei 01, 2018 1:04 am



I know you're not far but I still can't handle all the distance, you're travelling with my heart
I hope this is a temporary feeling, 'cause it's too much to bear without you and I know sorry ain't the cure
If I cross your mind just know I'm yours, 'cause what we got is worth fighting for

Geloofde je wel eens dat je zoveel had gehuild, dat er geen tranen meer over waren om te huilen? Dat al het vocht uit je traanbuizen was vergaan, omdat je zo verdrietig was, dat je nu gewoon een hol en leeg gevoel van binnen had? Dat had Olivia nu. Natuurlijk was ze nog heel erg verdrietig, maar ze kon niet meer om het gevoel huilen. Bovendien was ze het zat ook om te huilen. Olivia moest zichzelf gaan leren om het een plekje te geven. Ze keek neer en bestudeerde haar ranke handen, met haar lange nagels, die mooi wit waren geverfd, passend bij haar haren. Het witharige meisje hoorde iemand naderen, maar gaf geen teken van herkenning. Het was normaal dat hier mensen liepen, het was een pad die veel mensen bewandelden, als ze naar de zonsondergang, maar ook naar de zonsopgang te willen kijken. Toch leek de persoon naar haar toe te willen komen, ze hoorde zachte voetstappen en merkte het pas eigenlijk goed op toen de persoon achter haar stond. Olivia wilde zich omdraaien, om te kijken wie het was, maar de persoon maakte zichzelf al snel bekend.

“See your hair still perfectly reflects the light it catches, babe” hoorde ze een vertrouwde stem zeggen, die zich vervolgens naast haar op het muurtje liet leunen. Met stomheid geslagen keek Olivia de persoon naast zich aan en eventjes wist ze niet hoe ze moest reageren. Verschillende emoties gierden door haar lichaam: verwarring, verdriet, woede. Het was Fallon. Maar het was helemaal niet logisch dat Fallon hier was. Haar beste vriendin was zonder iets te zeggen vertrokken, waarom was ze in de naam van de maan hier? Voordat Olivia iets van een reactie kon geven, sloeg Fallon haar armen om haar heen en ondanks dat Olivia het niet wilde toegeven, voelde het verdomd vertrouwd. Alsof Fallon niet al die tijd weg was geweest. Ze draaide haar hoofd weer richting de zonsondergang en staarde weer naar haar handen, peuterde aan haar nagels. “Please don’t hit me” hoorde ze Fallon zachtjes tegen, terwijl haar grip om haar versterkte en ze zich verontschuldigde voor Owen. Bij het horen van die naam was het alsof er een mes in haar hart werd gestoken.

Minutenlang bleven ze zo staan, vooral omdat Olivia geen idee had hoe ze moest reageren. Na een tijdje, wat wel een eeuwigheid duurde maar in werkelijkheid misschien maar drie minuten was, trok Olivia zich voorzichtig terug uit de knuffel van Fallon. Ze draaide zich naar het meisje toe en keek haar met vermoeide ogen aan – vermoeid van het verdriet, vermoeid van de slapeloze nachten. Met een rasperige stem begon Olivia te praten: “You asked me not to hit you, and you know it’s not in my nature to do so, but I really should.” Ze sloeg haar ogen neer en sloeg haar armen beschermend om zichzelf heen, alsof haar armen alle negativiteit van de buitenwereld zou moeten tegenhouden. “Fallon…” piepte Olivia en zuchtte diep “Why did you leave? Why did you leave me here? You were supposed to be my best friend and I just don’t understand it – we didn’t have a fight or something.” Het meisje keek op en staarde Fallon recht in haar ogen aan. “Babe” ging Olivia vermoeid verder en slikte “I have questioned myself for so long. Asked myself if I did something wrong, if I hurt you and I was so scared that I did, but I couldn’t think of anything that I did to hurt you so…why did you leave, Fallon? And why did you return, just now?”


avatar
Real name :
Marlon ♡

IC posts :
3






Character sheet
Age: 19
Occupation:
Residence:








Profiel bekijken

Waterbender

Waterbender

Terug naar boven Ga naar beneden

Re: ♡ Pain is just a consequence of love

Bericht van Fallon op wo mei 02, 2018 12:29 pm





"You asked me not to hit you, and you know it’s not in my nature to do so, but I really should." Fallons' mondhoek krulde lichtjes omhoog. "Thank God–you'd ruin my highlighter and I'm having a good day." Ze realiseerde nog geen seconde later dat de woorden misschien wat ondoordacht haar mond waren uitgefloept, dus playbackte ze een 'sorry' in de ander haar richting. Haar hand was nog steeds op de middel van het meisje gepositioneerd, en toen ze dit door had liet ze de hand snel varen. De onbewuste drang naar het zo lang mogelijk behouden van –lichamelijk– contact met Olivia; iets wat er al die jaren in had gezeten. Iets wat al die jaren vanzelfsprekend was geweest en dat als een automatisme aansloot op de hechte band die de twee hadden. Nu was het eerst maar eens de reactie van haar voormalige vriendin peilen voordat ze terugviel in deze rol. Een reactie die al snel naar voren kwam.
“Why did you leave? Why did you leave me here? You were supposed to be my best friend and I just don’t understand it – we didn’t have a fight or something.” "I-" Voordat woorden haar mond konden verlaten weerklonk opnieuw Olivia's stem, haar teleurstelling mededelend. “Babe – I have questioned myself for so long. Asked myself if I did something wrong, if I hurt you and I was so scared that I did, but I couldn’t think of anything that I did to hurt you so…why did you leave, Fallon? And why did you return, just now?”
"Olivia, you did nothing wrong."

"I don't have a reason that'd probably make this right, ...- I just.. had to?" Fallon beet op haar onderlip, dit keer wel tactisch bepalend wat acceptabel was de lucht in te werpen. Haar antwoord was niet vullend en liet nog steeds een gapend gat achter. Ze kon wel in het spel werpen dat het kwam doordat ze niet kon omgaan met pijn en jaloezie, maar ze zou er alles aan doen daar om heen te kunnen praten, natuurlijk. "I'm not going to try to make up excuses because I don't have one that makes up for hurting you. I was selfish. I'm sorry." Ze wendde haar blik even af en liet haar ogen glijden over het uitzicht dat deze plaats te bieden had. De perfecte combinatie van warmte en koelte; een waterig zonnetje dat de koude stoom die van het ijs afkwam in balans bracht. Het type klimaat dat ze altijd gewend was geweest. Ze had haar levensstijl een tijdelijke ommezwaai gegeven en had haar immuunsysteem moeten laten wennen aan een periode van innige kou en een periode van een behoorlijke hitte. Haar blauwe kijkers vonden de bruine van Olivia weer.
"I had to come back. ...They.. killed him, Olivia. The Fire Nation is the reason he isn't here with you anymore. I thought keeping you away from me would keep you safe somehow, and that he'd be there to protect you..-" Ze legde haar arm op Olivia's schouder: "I need to be here for you. I need to be here because you sure as hell need someone and I need to be here because I'm raging and you know I can cut as deep as our sharp ass cheekbones. I know I wasn't here when you needed me most. I'm sorry. I hope you can forgive me, sometime, somehow."


avatar
Real name :
Sammy

IC posts :
2






Character sheet
Age: Nineteen
Occupation: Traveler / astronomer
Residence: Northern Water Tribe








Profiel bekijken

Waterbender

Waterbender

Terug naar boven Ga naar beneden

Re: ♡ Pain is just a consequence of love

Bericht van Olivia op di jun 05, 2018 6:56 pm



I know you're not far but I still can't handle all the distance, you're travelling with my heart
I hope this is a temporary feeling, 'cause it's too much to bear without you and I know sorry ain't the cure
If I cross your mind just know I'm yours, 'cause what we got is worth fighting for

Het feit dat Olivia Fallon net zag voor het eerst in zo’n lange tijd, en het meisje een grapje maakte, zou een ieder ander misschien afschrikken. Maar Olivia niet. Ze wist dat Fallon was zoals ze was, ook al kon ze op dit moment er eventjes niet om lachen. Ergens wilde ze zichzelf in de armen van het meisje gooien, omdat ze elkaar zo lang niet hadden gezien, maar iets hield haar tegen: was het haar trots, of was het boosheid? Olivia had geen idee. Het enige dat ze kon doen was Fallon vragen waarom ze haar in de steek had gelaten, precies op het moment dat ze haar het meest nodig had. “Olivia, you did nothing wrong” beantwoordde haar vriendin haar vragen en Olivia keek op. Maar als het niet haar schuld was, waarom was Fallon dan in godsnaam weggegaan? Fronsend, met haar gebruikelijke bezorgde frons tussen haar wenkbrauwen, keek Olivia Fallon aan. Ze luisterde naar het verhaal dat Fallon vertelde, dat ze niet echt een reden had, dat ze gewoon moest gaan. Ze verontschuldigde zich, legde uit dat ze terug moest komen omdat ze hem (waarmee Olivia er van uit ging dat ze Owen bedoelde) vermoord hadden.

Vervolgens legde Fallon een hand op haar schouders, iets wat een vertrouwde schok door haar lichaam gaf: “I need to be here for you. I need to be here because you sure as hell need someone and I need to be here, because I’m ragind and you know I can cut as deep as our sharp ass cheekbones. I know I wasn’t here when you needed me most. I’m sorry. I hope you can forgive me, sometime, somehow.” Eventjes wist het meisje dat altijd aan het kletsen was niet zo goed wat ze moest zeggen. In haar hoofd was het een tweestrijd tussen stemmen die zeiden dat ze Fallon moest laten vallen, maar er was ook een stemmetje dat zei dat ze haar niet op moest geven. Olivia besloot haar hard te volgen. Met haar hand pakte ze de hand van Fallon vast, die op haar schouder had gelegen, en wikkelde haar vingers door die van haar. Een klein glimlachje schonk Olivia aan Fallon, maar draaide haar hoofd om naar de grote zee.

“I forgive you” zei haar breekbare stemmetje zachtjes “Ofcourse I forgive you. But I’m not sure what you expect of me right now. Part of me wants to hug you and talk to you till the dawn of light, but part of me is so angry with you. But I don’t know, maybe I am the selfish one right now…” Ze sloeg haar ogen neer, terwijl haar lange, witte haren zachtjes mee gingen met de wind. Vervolgens draaide ze weer naar Fallon toe en deed een stapje dichterbij. “I think we have to work on our relationship again, since it’s a little bit bruised. But you know…I think we will work it out. We always did and always will.” Vervolgens sloeg ze haar armen om Fallon haar nek en sloot haar ogen, terwijl ze de vertrouwde geur van haar vriendin in zich op nam. Fallon kon misschien wel lang weggaan, maar haar vertrouwde geur was nog niet verloren. “I missed you so much” fluisterde het meisje zachtjes.


avatar
Real name :
Marlon ♡

IC posts :
3






Character sheet
Age: 19
Occupation:
Residence:








Profiel bekijken

Waterbender

Waterbender

Terug naar boven Ga naar beneden

Re: ♡ Pain is just a consequence of love

Bericht van Gesponsorde inhoud















Gesponsorde inhoud

Terug naar boven Ga naar beneden

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven


Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum